Silahların Gölgesinde Geçen Bir Bayram

Bugün bayram. Kutlu olsun.

Bugün Adana’daki çocukların elinde hep silah var. Kitap ve kalem tutması gereken eller, taş fırlatan boy boy oyuncak silahları kavrıyor. Tüfekler, tabancalar, ağır makinalılar. Minicik ellerde.

Sokak lambasına bu silahlarla taş sıkan iki küçük doğulu çocuğu uyarıyorum: “Küçük, neden zarar veriyorsun devlet malına?“ Aldığım yanıt aynen şu: “Devlet malı artık bizim malımız!” Bunu bir mafya çetesinin üyesi edasıyla, tok bir sesle söylüyor. Karşımda bacak kadar bir çocuk değil de azılı bir mahalle kabadayısı var sanki.

Adana’nın doğu illerinden en fazla göç alan semtinde oturuyorum; Cumhuriyet’in ilk yıllarında Köy Enstitütleri ile başlatılan eğitim seferberliğinde, yine doğulu, yine Anadolulu idealist öğretmenler tarafından eğitim ve kültürle tanıştırılmış aydınlık köylü çocuklarının yerini şimdi bilinçli olarak cahil bırakılan mafya, çete, terör örgütü özentisi bir topluluk almış durumda. Her birinin elinde bir ya da iki silah, türlü türlü, sağa sola, kapılara, elektirik direklerine, sokak hayvanlarına hatta yoldan geçen insanlara taş sıkıyorlar bu silahlarla.

Manzarayı izlerken üzülüyorum memleketimin bu haline, ne yapılabileceğini düşünüyorum, elden ne geleceğini. Ülkemde bilinçli ve sistematik bir şekilde uygulanan politikalar sonucunda insanlar cahil ve eğitimsiz bırakılıyor, en küçüğümüzden başlayarak toplum kültürümüz yozlaştırılıyor. “Çocuktur, oyuncak silahlarla oynaması olağan bir durum” deyip geçemeyiz, bu silahları yapıp dağıtanların, 2, 3 liraya satılmasını sağlayanların amacı bence çok daha karanlık ve karmaşık.

On, onbeş çocuk “Çatışma var, koşun” diyen bir başkasının ardından gidiyor.

Çocuklar, çocukluklarını çete reisi ya da mafya üyesi olmanın hayaliyle geçiriyor, birbirlerine ve çevrelerine taştan mermiler sıkıyor küçücük eller. Bu çocukları eğitip bilinçlendirecek idealist öğretmenlerin yerini, bırakın öğrencilerine kültür aşılamayı, kendini bile geliştirmeye üşenen, amacı en yalın haliyle daha fazla para kazanıp çok daha fazlasını tüketmek olan genç öğretmenler ordusu almış durumda. Ailelerin durumu içler acısı zaten; doğulu ailelerin herbiri en az 3-4 çocuk yapıp küçük yaşlardan itibaren sokaklara bırakıyor ve hiç ilgilenmiyorlar bu çocuklarla.

Küçücük eller kocaman silahları tutuyor.

Ve böyle geçiyor bir bayram daha, ömrümüzün bir günü daha silahların gölgesinde böyle tükeniyor.