Pazartesi akşamı sevgilim, nişanlım, müstakbel karım Hava ile birlikte, Çağan Irmak‘ın son filmi Issız Adam‘ı izlemeye gittik.

Hemen söyleyeyim… Filmi çok sevdik.

İzlerken bir başyapıt görmek için çabalamadım, illa ki olumsuz eleştiriler yapabilmek için her bir sahnesinde açıklarını ve senaryo boşluklarını yakalamaya da çalışmadım.

Sahaflardaki tozlu kitap ve eski plak kokusunu almamı, küçük ve şık bir restorandaki leziz yemeklerin tadına bakabilmiş kadar olmamı, eski ve güzel şarkıların naif melodilerini duyarak nostaljik bir rüya yaşamamı sağladığı için sevdim ben Issız Adam’ı. Herşeyden önemlisiyse “sahip olduklarının kıymetini bilmenin” ne kadar önemli olduğunu vurguladığı, bunu da hissettirerek, sözcüklere dökerek, acıtarak, üzerek yaptığı için… »”Issız Adam”

Filmi gördünüz mü?

20 yıllık mazisi olan çağdaş Batman sinema filmleri içinde, adında “Batman” geçmeyen ilk yapım olma özelliği taşıyor; peki “Kara Şovalye” aslında ne kadar “Batman filmi” olarak anılmayı başarabiliyor, orası tartışılır –ki birazdan biz de bunu tartışacağız zaten.

Yazının devamını okumayı düşünenler için, bu noktada bir uyarı yapmam gerekiyor: Aşağıda “spoiler” olarak değerlendirilebilecek bir takım bilgiler mevcut; bu yüzden filmi henüz görmediyseniz ve izlemeyi düşünüyorsanız bu bilgiler seyir zevkinizi azaltabilir. »”The Dark Knight: Batman Filmi mi?”